داشتم از خیابون رد می شدم

یه زنه اونوره خیابون گفت :

می شه منو از خیابون رد کنی.

اومدم دستش رو بگیرم ،

دستش رو کشید .

داشتیم از خیابون رد می شدیم ،

ماشین زد بهش مُرد.

رفتم اونور خیابون سیگارم رو روشن کردم

و

مسیرم رو ادامه دادم.

او لبه ی پنجره

من زیر پنجره

او سیگار به دست

من ساز به دست

***

شب ها می رم زیر پنجره و با ساز دهنیم آرامش بخش ترین ترانه ی دنیا رو می زنم ،

شب ها می آد لب پنجره و آرامش بخش ترین ترانه ی دنیا رو گوش می ده .

شب ها می آد لب پنجره و عمیق ترین پک ها رو به سیگارش می زنه ،

شب ها می رم زیر پنجره تا خاکستره عمیق ترین پک های سیگار بریزه رو سرم.

***

پی نوشت : این یک عاشقانه نیست ، تصویره یک رویاست.

بالای پل وایسادم  و پایین رو نیگاه می‏کنم . . .

به ماشین‏هایی که گاه بالا می‏آورند و گاه پایین . . .

مأمور از پشت به شانه‏هایم می‏زند . . .

تا بر می‏گردم پرتم می‏کند پایین . . .

می‏افتم روی زمینِ خاکی . . .

خاکم را می‏تکانم . . .

می‏خواهم بلند شوم ، نمی‏شود . . .

سرم به سنگِ لَحد می‏خورد . . .

عنکر و منکر می‏آیند برای سوأل و جواب . . .

جواب‏هایشان را نمی‏دانم  . . .

جهنم را نشانم می‏دهند . . .

در راه فرشته‏ای حکمی به دستم می‏دهد  . . .

مسئول دکه‏ی سیگار فروشیِ سرِ پُلِ صراط  . . .

تا به انسان‏هایی که راهی بهشت می‏شوند سیگاری دهم تا پا در زمین نداشته باشند  . . .

و به انسانهای جهنمی سیگار خشک بفروشم تا هنگام گذر از پل سرشان گیج برود راهی جهنم شوند...

به تخمم

دیگه وقتی نمونده که بخوام نفس بکشم . . . جونی واسم نمونده  . . .

رفیق دیگه خستگی داره به ما تهتم فشار میاره . . .

چقدر سخته  از یه سوراخ  2 بار گزیده بشی و ندونی از کدوم بیشتر سوختی . . .

خودت و سانسور کنی و واس خاطرش بسوزی . . . تا انتهای ما تهتت . . .

چقدرسخته که یه سال در حال خیانت به شازده کوچولو باشی و واس خاطرِ این خیانت کردن ،

 یه سالی رو روی کاغذهای کاهیت نقش بزنی که همون بشه نقشِ نابودیت

 که اگه سانسور نمی کردی خودت رو دوباره مجبور نبودی عروسی کسی دعوت شی

که وقتی پای سفره‏ی عقدش می‏خواد لب بجنبونه و با اجازه‏ی بزرگترها بله رو بگه ،

با دیدنت بغز تو گلوش گیر کنه و انگاری یه چیزی تهه دلش بلرزه که نکنه داره اشتباه می‏کنه

و 7 سال تاوونش رو بدی که اگه سانسور نکرده بودی می‏تونستی دل بکنی از این بدبختی ؛

 این زمونه که یه بار دیگه وسطِ خیانت کردنم دعوتم کنه عروسیِ کسی که یه سال

واس خاطرش نقش زدی تا یادت نره هفت سال تحمل کردی که خیانت نکنی  . . .

تا یادت نره یادی رو که واس خاطرش دو سال حبسِ ابد خوردی تو خونه‏ی خودت . . .

تا یادت نره تو قزلحصار داشتی بکارتت رو  از دست می‏دادی . . .

تا خودت رو گم کنی ،

 گور کنی ،

گم و گور کنی تو خودت

تا نبینی خیانتی که کردی رو ،

 که وقتی خیانت می‏کنی باید شاشید تو هر چی دوست داشتنِ

 که شاید واس خاطرهِ تنهاییت تو کوپه‏اَس  که  . . .

 . . . که اگه واقعی بود نباید بوی کُهنگی می‏گرفت و تو رو مجبور به خیانت می‏کرد . . .

که دیگه هیچی واسم باقی نمونده و سوارِ قطاری می‏شم که دیگه هیچ وقت قرار نیست

تو هیچ ایستگاهی توقف کنه . . .

می‏خوام  با قطار نیمه شب ، توی یه کوپه تنها بشینم و بهمن کوچیکَ رو بزارم رو لبم و

دودش رو فوت کنم توی دونه‏های ریزه برفی که داره می‏آد ، تا آب کنم هر چی خاطره اس

که داره می‏باره از اون بالا ،

 دستم رو  می‏برم بیرون و تک تکِ نقش‏های خیانتی که یه سال واس خاطرِ یه قدم  زدنِ

شبونه کشیدم  و رها می‏کنم تا شاید یه روزی ، یه جایی برسه دستِ  اون نقاش

کوچولویی که باید.

می‏خوام  برم  ،

 برم تا تهِ خط و نابود کنم خودم  و قطارم رو که تو هیچ ایستگاهی اجازه‏ی پیاده شدن  بهم رو نداده.

لوکوموتیو  رون برون که بچه‏های لبِ خط دارن سنگ می‏زنن  . . .

که اونا فقط دارن عبورِ یه قطار شیکسته رو می‏بینن و سنگ می‏زنن که شاد شن

و من تو یه کوپه‏ی  تنها دارم سنگ می‏خورم  و شادشون می‏کنم

 که یادم نره دماغِ گنده و لباس‏های رنگی ارثی خونوادگیمونِ تا بخندن بهمون و تنهاییمون رو تو قطار نبینن.

پی‏نوشت : نقاش کوچولو  را به شازده کوچولو علاوه کنید.

‏پی نوشت : دلِ دلقک‏ها جای هر کی هست ولی هر جایی نیستن.

مطالب مرتبط :

 http://clllown.blogfa.com/post-16.aspx

http://clllown.blogfa.com/8901.aspx

http://clllown.blogfa.com/post-22.aspx

http://clllown.blogfa.com/8904.aspx

http://clllown.blogfa.com/8908.aspx

http://clllown.blogfa.com/post-39.aspx

حالا من می گم از هفت سالگیم ....

من بودم و یه محله . . . . که هیچ وقت تو بازیهاشون رام نمی دادن  . . . .

من بودم دو تا دختر . . . هم بازیه کودکی

 یکی همسایه ی بقلی که مامانش مریض قلبی بود 

 و

یکی همسایه روبرویی که مامانش سرطان مغزی داشت   . . .

همون روزا با دستای کوچولومون یه عهدنوشتیم  . . .

دختر همسایه  بقلی می خواست جراح قلب بشه ومامانش رو خوب کنه  . . . .

دختر همسایه روبرویی می خواست جراح مغز بشه و مامانش رو خوب کنه  . . .

منم خواستم دلقک شم . . .

 تا هر وقت حاله ماماناشون بد شد  و  رفتن بیمارستان

 منم دماغم رو بزارم رو صورتم تا همبازی هام رو بخندونم  و نریزن اشکاشونو . . . . /

ما دلقک ها

کفش هایمان لنگه به لنگه نیست

توان داشتن کفش های جفت را نداریم .  /

لباس های کارمو پوشیدم  و دماغم رو آویزون کردم و از خونه زدم بیرون ...

پیر مردی که  دم صندوق صدقات وایستاده بود با دست های فرو برده تو جیبش ،

من رو نگاه می کرد و به خودش می خندید ...

هیچ وقت سکه هاش رو تو صندوق ننداخت تا عمر ِ پیریش بیشتر از این  نشه . 

هِ...هِ...هِ...صدقه عمر را زیاد می کند ؛ همینم شد ...

یه روز وقتی داشت از خیابون رد  می شد ماشین زد بهش و مُرد .

اون روز جای خاصی نداشتم که برای اجرای برنامه برم ...

 باید به شهرداری پول می دادم که آخه در آمدی هم نداشتم ... اکثر مشتری های

من بچه کوچولو هایی بودن که مادراشون برای اینکه عمر بچه هاشون زیاد بشه

پولی به بچه هاشون می دادن تا جخ کنن جلو من و به عمر عزیز دردونشون  

علاوه ...

دماغم رو از صورتم برداشتم و رفتم سمت مترو ... اگه با دماغ من رو می دیدن بهم

اجازه ی ورود نمی دادن ... البته کفش های گنده و موهای فرفریم هنوز تو چشم

بود ... اولین بارم نبود ... دوست نداشتم معطل شم تا بهونه پیدا کنن برای بیرون

کردنم ... ولی مجبور بودم منتظر یه بچه یا یه پیر مرد بشم که تا کارت کشید منم

از گیت رد شم ... نگهبانه هم همینطور زل زده بود تو صورتم ... همون موقع یه پیر

زن اومد رد شه ... گفت اگه می خوای من برات بلیط می کشم ... نمی دونم به

نگهبانه چه ریطی داشت که شروع کرد به غُر زدن ... پیر زن هم باهاش دعواش شد

و منم از شلوغی استفاده کردم  و از گیت رد شدم ...

پووووووووف...

پایین خیلی شلوغ بود ... اینگار خیلی وقت بود مترو نیومده بود ...

این هم خوب بود ، هم بد ... امکان اینکه آدمها ی بیشتری به فکر طول عمرشون

بیفتن بیشتر بود ... از طرفی جای کمتری داشتم که دلقک بازی در بیارم تا مردم

بخندن ... بعد از کلی این پا اون پا کردن و نگاه های مترو مَن قطار اومد ...

مترو مَن ِ اینگار کل حواسش به من بود که ببینه کجا می خوام سوار شم...

با کلی زور چپونی سوار واگن دوم شدم ... اینطوری هم به خانم ها نزدیک بودم  و

ممکن بود یکی توشون پیدا بشه که من رو دوست داشته بشه و معمولاً بیشتر

هوس عمر طولانی می کردن...

ولی مشکل از همین سوار شدن شروع شد ...

 قبل از سوار شدن دماغم رو سرجاش تو صورتم گذاشتم ...

 ولی ...

ولی ...

در بسته شد .... آره در بسته شد و دماغم لای در گیر کرد ... یه بوووق ِ شدید

انگار زدن ...

نه می زدن ...

آقای مترو مَن موظف بود با دماغ مَن بوق بزنه ...

اما نمی دونست که نباید به دماغ یه دلقک دست زد ...

 ما دلقک ها ناموسمون دماغمونه ...

بدون اون معنایی نداریم ....

ووااااااااااااای نه ...

 ول کنه دماغم نیست ...داره می کندش......

آقای مترو مَن موظف بود هر چی بیرون واگن ها مونده بود رو بکنه و اون دماغ من

رو کند و ...

....

....

....

....

....

.....

 راه افتادیم...

حالا ...

من ...

یه دلقک...

بدون دماغ؟؟؟

 سکوت عجیبی تو  واگن پیچید ... اونجا هیچ کس نمی خندید و همه داشتن به دماغ کنده شده ی من و خنده های آقای مترو من  فکر  می کردن...

/

 خارجی - شب - قبرستون

 مادری بالای قبری در حال خوردن بچه ی تازه به دنیا آمده اش .

کات./